Fovizm Nedir, Fovizm Sanat Akımı, Fovizm Sanatçıları Kimlerdir
Fovizm, 1900’lü yılların başlarına doğru kurulmuş bir sanat akımıdır. Ufuk açıcı Fovist tarzı, cesur renkleri, dokulu fırçaları ve doğal olmayan tasvirlere sahiptir. İlk yıllarında Fransız sanatçılara bağlı olan Fovizm’e Henri Matisse ve André Derain gibi isimler öncülük etmiştir. Cüretkar renkleri, dokulu fırça çalışmaları ve natüralist olmayan tasvirleri ile karakterize olan Fovizm nedir?
Fovizm terimini Louis Vauxcelles icat etmiştir. 1905’te Paris’te Salon d’Autumne isimli bir sergi, sanatseverlerin huzurlarına çıktı ve ciddi tepki topladı. Bu sergiden sonra Louis Vauxcelles’in aklına fovizm terimi geldi. Fovizm, wild beasts – vahşi hayvanlar anlamı taşıyan avangard bir sözcük terimdir.
Canlı ve yapay renkleri ile görenleri şaşkınlığa uğrattığı için fovizm, 20. yüzyılın ilk avangart sanat türlerinden biridir. Henri Matisse fovizm’in en önemli ismidir. Gauguin, van Gogh ve Seurat’tan etkilenerek Matisse, sanatı soyutlamaya bir adım daha yaklaştırdı. Bu modernist anlatı, dönemine göre ciddi bir çığır açtı. Konunun durgunluğunu ortadan kaldırarak rengi ve fırça darbelerini enerjiyle aşıladı.
Geçmişe baktığımızda en ünlü fovist sanat eserlerinin Matisse’ten çıktığını görürüz. Bonheur de Vivre ve Dance gibi eserler ikonik tablolar olarak varlığını sürdürür. Bu eserler, mistik ve coşkulu bir konuyu belirgin bir düzlük ve gelişmiş bir paletle birleştirmiştir. Fovizm nedir konumuza çağdaş sanatın seyrini etkileyen özellikleri ile devam edelim.
Bazı açılardan, Fovist sanatçılar, Empresyonistlerin bir uzantısı olarak sanatlarını icra ettiler. Doğrudan doğadan resim yapma biçimleriyle bağlantılı olan Fauvistler, bazen de post-empresyonizm temellerine bağlı kaldılar. Bununla birlikte, empresyonistlerin aksine, fovistler öznelerinde duyguyu yakalamaya dikkat ettiler. Bir önceki yüzyılın bilimsel renk anlayışını gözlemleyen fovistler, portreler, manzara ve nü resimler yaptılar. Doğal dünyanın renklerini ve tonlarını zenginleştiren sanatçılar, böylece önemli bir işe imza attılar.
Bazı avangard tarzlarda olduğu gibi, Fovizm de adını bir hakaret yoluyla aldı. Fovizm sanatının adını alma hikayesi nedir sorusuna cevap verelim. Eleştirmen Louis Vauxcelles, 1905 yılında ilerici sanatın bağımsız bir vitrini olan Paris’teki Salon d’Automne sanat sergisini inceledi. Sergide Matisse, André Derain, Maurice de Vlaminck ve Charles Camoin gibi isimlerin fırça yapıntıları yer alıyordu. Eserlerdeki renk cümbüşünü kaba ve evcilleşmemiş olarak niteleyen Louis Vauxcelles, fovizmin adını çoktan koymuştu.
İlginizi Çekebilir:📢Op Art Nedir?
Modernist sanatın gelişiminde ufuk açıcı bir geçiş an’ı olan Fauvist hareket, 20. yüzyıl sanat tarzlarının da yolunu açtı. Açılan bu yolda André Derain, özel bir neo-klasik tarz geliştirdi. Bir dönemin Fauvist sanatçısı Georges Braque, Kübizm’i genişletmek için Pablo Picasso ile ortak çalışmalar yaptı.
Fovizm’in tipik özellikleri, hem zamansız hem de yenilikçi görünme yetenekleri bakımından benzersizdir. Bugün sanatçılar, canlı sanat eserleri yaratmak için cesur renkler ve kararlı fırça örgüleri kullanmayı sürdürüyor. İster renkler ve hareket olsun ister perspektife yeni bakış olsun fovizmin kaygılarını çağdaş sanatta görebiliriz.
Günümüzdeki birçok sanatçı Fauvist geleneği sürdürüyor, öğeleri değiştiriyor ve stili sürekli olarak ileriye taşıyor. 20. yüzyılın başlarındaki Fauvist manzaralardan ilham alan sanatçılardan biri de İngiliz ressam Dan Bennett. Dan’in zengin renkli resimleri, Matisse ve Gauguin’in manzaralarına benziyor. Dan Bennett’in çalışmaları, vahşi ve harika manzaraları psychedelic bir kaliteyle birleştiriyor. Russvika Bay ve La Segognole gibi çalışmaları, uzak Avrupa manzaralarına dünya dışı bir estetik kazandırıyor.
Philip Tyler ve Fred Ingrams ise renkli ve atmosferik manzara resimleri yaratmak için çalışan sanatçılardır. Fred, Birleşik Krallık’ın doğusundaki kıyı manzarasını yansıtan parçalar yaratmak için açık hava ressamlığı yapmaktadır. Philip ise manzaralarında duygu ve his uyandırmak için kalın impasto fırçaları kullanıyor. Her iki sanatçı manzaradan daha fazlasını resmederek havadaki hissi, günün saatini ve mekanın karakterini yakalıyor. Fovizm’in özellikleriyle meşgul olan Philip ve Fred, yeni ve büyüleyici manzara resimleri bu tarzı yaşatıyorlar.
Fovizm özelliklerini benimseyen bir diğer sanatçı da Stella Kapezanou. Yoğun olanı sıradan ve gerçekle hayali kusursuz bir şekilde birleştiren Stella, resimleriyle uluslararası beğeni toplamıştır. Orestis eseri, modelin pozunun aşinalığı ile cesur ve meydan okuyan fon aracılığıyla portre türünü yeniden canlandırıyor. Stella, konunun tam benzerliğini yakalamaya odaklanmak yerine, ruhu ve kişiliği aktarmaya çalışır. Fovist resimlerin duygusal kalitesini yansıtan Stella’nın sanatı, mizahi ve karanlık alt tonlarla neşeli bir his veriyor.
Henri Matisse, Paris’te hukuk okuduktan sonra parlak bir gelecek vaat eden kariyerine başlayacaktı. Ancak annesi ona resim malzemeleri verdiğinde kendi deyimiyle bir resim şeytanı tarafından ısırılmıştı. Bu ifade, 20. yüzyılın ilk avangard sanat akımı olan ve vahşi hayvanlar anlamı taşıyan Fovizm’den sorumlu bir sanatçıya yakışıyor.
Matisse’in yenilikleri radikaldi, ancak yetenekleri onun sanatsal eğitimine borçluydu. Kendini sanata adadıktan sonra, geleneksel bir teknik kullanan ressam Bouguereau’nun altında Académie Julian’da okudu. Matisse’in atılımı, sembolist ressam Gustave Moreau ile çalışmaya başladıktan sonra gerçekleşecekti.
Matisse, Moreau’dan ve Post-Empresyonist Camille Pissarro ve Paul Signac’tan önemli dersler aldı. 1898’de Fruit ve Coffeepot gibi eserler yaratarak diğer sanatçıları asi renkler kullanmaya teşvik etti.
Derain, Matisse’in güney sahil kasabası Collioure’da kendisine katılma davetini kabul etti. Fovizm Paris’te yaşayıp öldüyse, Collioure doğduğu yerdir. Böylece iki öncü ismin çalışmaları fovizmin geleceğine yön verdi. Matisse’in fikirlerinden ve çalışma yönteminden güç alan Derain, daha maceracı oldu. Vincent van Gogh’un yoğun dışavurumcu Neo-Empresyonist fırçasının etkisi, Derain’in Bridge at le Pecq gibi eserlerine hakimdi.
Henri Matisse, fovizme öncülük eden en önemli ve unutulmaz bir isimdir. André Derain, Maurice de Vlaminck, Albert Marque gibi sanatçılar da bu akımın en ünlü temsilcileri arasında yer alırlar. Bu isimler fovizmi günümüze taşıyan ve kendi konseptini koruyan figürlere imza atmışlardır.
Salondaki (d’Autumne) en ünlü Fauvist eser, Matisse’in 1904’te bitirdiği Luxe, Calme, et Volupté (Lüks, Sakin ve Arzu), şok edici, vizyoner bir eserdi. Charles Baudelaire’in bir şiirinden ödünç alınan bir başlıkla, eser geleneksel, idealize edilmiş manzaraların yapısına sahipti. Ancak estetiği – kesik kesik fırça darbeleri, tuvalin beyazı ve natüralist olmayan, etkileyici renk ve detaylarla – tamamen estetikti. Çağdaş, sınırsız, burada ve şimdi’nin kutlaması.
1905 tarihli Femme au chapeau (Şapkalı Kadın) resmi, bu temel andan daha güçlü şekilde bahsetti. Dérain, Camoin ve Vlaminck’in sarsıcı renklerden oluşan eserleri, Grand Palais’teki galeriyi bir kafes gibi gösteriyordu. Matisse’in karısı Amélie’nin yarım boy portresi, Şapkalı Kadın, burjuva donanımıyla doluydu: Eldivenli bir kağıt yelpaze tutan el, esere adını veren özenli şapka. Yine de bu özellikler, akademik resmin kurallarına ve burjuva duyarlılıklarına meydan okuyan bir paletten ortaya çıkıyor.
Derain’in Bridge at le Pecq resminin ana hatları, Fransız Rivierası manzarasının farklı düzlemlerini işaret ediyor. Canlı ve doğal olmayan renkler her şekle hayat verme gücüne sahiptir. Ancak Paul Gauguin’in vitray efektinde göreceğimiz saf formlardan ziyade Derain’in nesneleri gelgit gibi görünüyordu. Ağaçların kendisi maviden kırmızıya, sarıdan yeşile dalgalı bir hareket yapar gibi muazzam bir etki yaratır.
The Houses of Parliament (1905-06) ise Londra’daki Thames Nehri’nin Neo-Empresyonist panoramik manzarasını temsil ediyor. Bu çalışmasında Derain, Bölmecilik (Divisionism) tekniğini kullanarak deneyler yapmıştır. Kalın, benzer şekilli boya damlaları uygulayarak tuvali düzgünce üst ve alt bölüme ayırmıştır. Derain, binalara ve gökyüzüne ayırdığı üst kısım dikey yönde fırça darbeleriyle boyamıştır. Suyu ve tekneyi anlatan alt kısımdaki kodları ise yatay figürlerle resmetmiştir. Derain, bu tasarımında cüretkar bir renk paleti ve izlenimci bir kompozisyon kurmuştur.
✔️İlginizi Çekebilir:📢Mona Lisa Bizi İzlemiyormuş
Boyanın en vahşi tonlarının keşfini sağlayan fovizm nedir konusuna iki ünlü ressam ile devam edelim. Matisse’in en ünlü başyapıtlarından olan Le Bonheur de Vivre (1905–06), bu dönemde klasik kompozisyonun artan etkisini ortaya koyuyor. Aynı zamanda, Vlaminck, 1906’da tanıştığı sanat tüccarı Ambroise Vollard’ın teşvikiyle, görsel dilini daha etkileyici bir alana itti. O yaz şövalesini kuran Vlaminck, The Seine at Chatou gibi eserlerinde kobaltları ve vermilyonları tüpten tuvale doğru sıkarak ateşli bir tempoda çalıştı. Boya kalındı, ancak geçişler düzdü ve ağaçlar gibi formların saf renksel çizgilerinden birleşmesine izin veriyordu. Vlaminck’in enerjisi bu dönemde yalnızca kendi çalışmaları için değil, Matisse, Derain gibi isimlerin fikirlerini rafine etmek için de gerekliydi.
Kısa sürede derin izler bırakan Fovizm’in ömrü kısaydı. Üslup geleneklerine yönelik saldırısı kısa sürede kendi başına mühim bir sözleşme haline geldi. 1907’de fovist kelimesi Paris sanat sahnesinde yaygın bir kullanıma girdi. Çok sayıda sanatçı, bir zamanlar kışkırtıcı amaçlarını sulandırarak kendilerini harekete uyumlu olarak damgaladı.
Fovizm hiçbir zaman düzgün bir şekilde tanımlanmış bir grup ya da estetik kod olmadı. Fakat yine de Avrupa avangardı üzerindeki baskısını paradoksal olarak artırdı. Etkileri Paris’in çok ötesine yayıldı ve 1908’den çok sonra sanatçıları etkilemeye devam etti. Ayrıca fovizm, Almanya’da Die Brücke grubunun yükselmesine paraleldi ve Alman Ekspresyonizm’inin ilerlemesini destekledi.
Ayrıca, Fauvist sanatçılar yeni gelenlerden gelen zorluklarla karşılaştı. Matisse, kendisini giderek Pablo Picasso’nun çalışmalarına ve tarzına yanıt verirken buldu. İkili arasındaki rekabetin yoğunluğu, her ikisinin de benzersiz stillerini geliştirmelerini gerektiriyordu. Matisse, sanatında daha fazla sadeliği vurgulamanın bir yolunu aramaya başladı. Cézanne’ın 1907’deki ölümü ve retrospektif sergisi, birçok ressamı onun geometrik kelime görüşüne geri dönmeye zorladı. Braque, 1908’de Vauxcelles’in dediği gibi küçük küplerden yapılan yapıtlarını Salon d’Automne’a gönderdiğinde, Kübizm ortaya çıktı. Daha sonra Fauvist üslubu terk ettiğini açıklayan Braque, Sonsuza kadar bir paroksizm durumunda kalamazsınız dedi.
Kültür Sanat içeriğimizde plastik sanatlar içinde yer alan resimsel anlatının saygın bir türü olan fovizmden bahsettik. Fovizm nedir konusuna ek olarak diğer türler için Haftalık Günlük sanat içeriklerine de göz atabilirsiniz.
Baharın gelişiyle birlikte doğa, en güzel şiirini sakura çiçekleriyle yazar. Pembe ve beyazın narin dokunuşuyla süslenen ağaçlar, zamansız bir güzelliğin…
Kahve, dünyanın dört bir yanında farklı şekillerde tüketilen, kültürlere özgü geleneklerle zenginleşmiş bir içecektir. Kahvenin hazırlanışı, içimi ve sunumu bazı…
Ramazan ayı, ruhen ve bedenen arınmanın yanı sıra günlük yaşamda da bir düzen kurmayı gerektiriyor. Çünkü oruç tutarken enerji seviyesini…
Modern tarımın en önemli araçlarından biri olan pestisitler, bitkileri zararlılardan korumak amacıyla yaygın şekilde kullanılır. Ancak bu kimyasalların faydaları kadar…
Restoranların günümüzde hızlı ve verimli hizmet sunabilmesi için teknolojiyi kullanmaları gerekmektedir. Bu bağlamda, paket servis programları restoranların sipariş yönetimini kolaylaştırmakta…
ABD Çevre Koruma Ajansı'na (EPA) göre, pestisit herhangi bir zararlıyı önlemek, yok etmek, kovmak veya hafifletmek için tasarlanmış herhangi bir…
Bu web sitesi çerezleri kullanır